ماینینگ به کجا کوچ کرده است؟

نگاهی به کشورهایی که این روزها برای استخراج بیت‌کوین وضعیت مساعدتری دارند

پردازش هر تراکنش اندک بیت‌کوین برای خرید یک فنجان قهوه، حدوداً ۱۷۶ دلار برای استخراج‌کنندگان اروپایی و آمریکایی هزینه دارد. در ‌واقع، این پردازش به حدود ۱.۱۷۳ کیلووات‌ ساعت برق احتیاج دارد (معادل برق مصرفی شش هفته یک خانه معمولی در آمریکا). اگر میانگین بهای هر کیلووات ‌ساعت برق را ۱۵ سنت در نظر بگیریم، بهای برق پردازش هر تراکنش برای ماینرها ۱۷۶ دلار خواهد بود.

با ‌توجه ‌به قیمت انرژی برق، روشن‌کردن دستگاه استخراج بیت‌کوین با هزینه برق خانگی در کشورهای اروپایی و آمریکایی کاری نامعقول است. البته نباید از این موضوع نیز غافل شویم که بر اساس گزارش خبرگزاری رویترز، در اواسط ژانویه ‌۲۰۲۲، هزینه انرژی در کشورهای اروپایی در سال جدید دوبرابر شده است.

بی‌شک هیچ استخراج‌کننده‌ای تمایل ندارد به ‌جای کسب سود، هزینه اضافی از جیبش پرداخت کند؛ بنابراین در حال حاضر بسیاری از ماینرها برای اینکه در این صنعت دوام بیاورند، به‌دنبال پیداکردن بهترین کشورها برای استخراج هستند.

ناگفته نماند دولت برخی کشورها مانند مصر، قطر، ویتنام، پاکستان، مراکش و نپال استخراج را ممنوع اعلام کرده‌اند. با ‌این ‌حال، به نظر نمی‌رسد هیچ ممنوعیتی شبیه به ممنوعیت استخراج در چین به این صنعت شوک وارد کرده باشد. پیش از این ممنوعیت، چین مقصد اول ماینرهای ارز دیجیتال بود.

این کشور بیش از ۷۵ درصد از قدرت استخراج را در دست داشت و سالانه شش ‌میلیارد دلار سود نصیب ماینرها می‌کرد. با ‌این ‌حال، دولت چین در سپتامبر ‌۲۰۲۱ قانونی تصویب کرد که به ‌موجب آن، تمام فعالیت‌های مربوط به حوزه کریپتو از ‌جمله استخراج ممنوع اعلام شد.

این تصمیم دولت چین سبب شد ماینرهای بسیاری به ‌سوی مناطق جغرافیایی دیگر روانه شوند؛ مناطقی که هزینه برق ارزان‌تر و قوانین مقبول‌تری دارند.

در ‌واقع، بهشت ماینرها جایی است که هزینه برق ارزان باشد و قانون‌گذاران هم سخت‌گیری چندانی درباره فعالیت‌های استخراج ارزهای دیجیتال نکنند. گفتنی است عوامل دیگری هم در جذب یا دفع ماینرها از مناطق جغرافیایی مختلف مؤثرند.

در این مطلب، با استناد به آمار مقاله‌ای از وب‌سایت کوین‌مارکت‌کپ، ویژگی‌های مهم در ایجاد قطب استخراج ارزهای دیجیتال را معرفی می‌کنیم و به بهترین مقاصد استخراج‌کنندگان در شرایط فعلی نگاهی می‌اندازیم.
روند صعودی ارزهای دیجیتال در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ ثابت کرد که اکنون در میانه تب طلای دیجیتال زندگی می‌کنیم.

همان‌طور که در سال ۱۸۴۹ بسیاری در سودای استخراج طلا در ایالات متحده آمریکا به ‌سمت رودخانه‌های کالیفرنیا هجوم بردند، در‌ حال حاضر نیز بسیاری از سرمایه‌گذاران و کارآفرینان آماده سفر به مناطقی هستند تا بتوانند راحت‌تر طلای دیجیتال (بیت‌کوین) استخراج کنند. این روند پس از ممنوعیت استخراج در چین شدت بیشتری گرفته است.

همان‌طور‌ که می‌دانید، شبکه بیت‌کوین از یک دفترکل توزیع‌شده و سازوکار اجماع اثبات کار برای پردازش تراکنش‌ها استفاده می‌کند. اثبات کار مبتنی بر فرایندی به نام هشینگ است که حل مسائل پیچیده ریاضی با استفاده از توان محاسباتی بسیار زیاد را شامل می‌شود.

ماینرها با استفاده از دستگاه‌های پیشرفته استخراج و مدارهای مجتمع با کاربرد خاص یا ای‌سیک‌ها (ASIC) این مسائل را حل می‌کنند و در مقابل بیت‌کوین‌ پاداش می‌گیرند. نکته مهم اینکه مصرف برق این دستگاه‌ها زیاد است و تأثیرات مخربی نیز بر محیط ‌‌زیست می‌گذارند.

همچنین، مناطق اصلی برای استخراج ارزهای دیجیتال مناطقی هستند که بخش زیادی از نرخ هش (Hash Rate) بیت‌کوین را در ‌اختیار دارند. در سپتامبر ‌۲۰۱۹، چین ۷۵ ‌درصد از قدرت استخراج شبکه بیت‌کوین را در ‌اختیار داشت.

با وجود این، دخالت‌های دولتی و عوامل دیگر دست‌به‌دست دادند تا قدرت استخراج ماینرهای ساکن در چین تا آوریل ‌۲۰۲۱، به ۴۶‌درصد برسد و پس از ممنوعیت قانونی استخراج در سپتامبر ‌۲۰۲۱، این میزان تا صفر درصد کاهش پیدا کرد.

به‌دلیل اهمیت چین در این صنعت، هنگامی که دولت این کشور استخراج ارزهای دیجیتال را ممنوع اعلام کرد، سقوط سنگینی را در بازار کریپتو شاهد بودیم. با ‌این ‌حال، ممنوعیت استخراج چین شمشیری دولبه بود؛ زیرا این فرصت را برای مناطق صنعتی دیگر ایجاد کرد تا جای خالی آن را بگیرند. علاوه بر‌ این، کوچ‌کردن ماینرها به‌ خارج از چین برخی نگرانی‌های زیست‌محیطی درباره استخراج بیت‌کوین را نیز کمرنگ‌تر کرد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.